ಗಾಳಿಪಟ

ಅಂದು 3 ನೇ ಜೂನ್. ರಾಹುಲ್ ಅಂದು ತನ್ನ ಎಂಟನೇ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸಿಕೊಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಅಪ್ಪಾ-ಅಮ್ಮ ಅವನಿಗೆ ಕೇಕ್ ಅನ್ನು ತಂದಿದ್ದರು. ರಾಹುಲ್ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ. ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊಡನೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಉಡುಗೊರೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು, ಅದನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಎತ್ತಿಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಮಾರನೆ ದಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ರಾಹುಲ್ನ್ ಅಮ್ಮ ಅವನಿಗೆ ” ಅಪ್ಪ ನಾಳೆ ಬೇರೂರಿಗೆ ಹೊಗ್ಬೆಕು. ನಾನು ಅವರನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಬರ್ತಿನಿ” ಎಂದ್ರು. ರಾಹುಲ್ “ಹೂಂ. ಬಾಯ್ ಹಾಪಿ ಜರ್ನಿ” ಎಂದು ಆಟ ಆಡ್ಕೊಂಡಿದ್ದ.

ಸಂಜೆ ರಾಹುಲ್ನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ(ವಿಜಯ್) ಬಂದು ಅವನನ್ನು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದ್ರು. ವಿಜಯ್ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಜನರಿದ್ರು. ಎಲ್ಲರು ಅಳು ಮುಖ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಕೂತಿದ್ರು. ವಿಜಯ್ ರಾಹುಲ್ನನ್ನು ರೂಂನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿಸಿದ್ರು. ರಾಹುಲ್ ರಾತ್ರಿ ಎದ್ದಾಗ ಅವನ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಫೊಟೊಗಳಿಗೆ ಹಾರ ಹಾಕಿ ಎಲ್ಲರು ಅಳುತ್ತಿದ್ರು.

ರಾಹುಲ್ಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿಸಿ ಅವನ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ(ಉಮಾ) ಅವನನ್ನು ಮಲಗಿಸಿದರು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವನು ಎದ್ದಾಗ ಉಮಾ ಅವನಿಗೆ ಹಾಲು ಕುದಿಸಲು ಬಂದುಳು. ಆದ್ರೆ ರಾಹುಲ್ ಅಮ್ಮ ಬೇಕು ಎಂದು ಅಳುತಿದ್ದ. ರಾಹುಲ್ ಉಮಾಗೆ ” ಆಮ್ಮ ಯಾಕಿನ್ನು ಬಂದಿಲ್ಲ? ಅಮ್ಮ ನಂಗೆ ಸಂಜೆ ಒಳ್ಗೆ ಬರ್ತಿನಿ ಅಂಥ ಹೇಳಿ ಹೋಗಿದ್ರು. ಇನ್ನು ಬಂದಿಲ್ಲ, ಯಾಕೆ?” ಅಂತ ಕೇಳಿದ. ಉಮಾ ಅಳು ತಡಿಯಲಾರದೆ ಓಡಿ ಹೋದ್ಲು.

ಮನೆಕೆಲ್ಸ್ದದವಳು ರಾಹುಲ್ಗೆ “ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ದೇವ್ರ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ದೇವ್ರು ಅವ್ರ್ನ ಬಿಡೊದಿಲ್ವ್ಂತೆ. ನೀನು ಬೇಗ ಸ್ನಾನ ಮಡ್ಕೊಂಡು ಸ್ಕೂಲ್ಗೆ ಹೊರಡು.” ಎಂದಳು. ರಾಹುಲ್ “ಸರಿ. ಆದ್ರೆ ದೇವ್ರಿಗ್ ಗೊತ್ತಿಲ್ವಾ ನಾನು ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಇಲ್ದೆ ಒಬ್ನೆ ಅಗ್ತೀನಿ ಅಂತ?” ಎಂದು ಅವಳಿಗೆ ಕೇಳ್ತಾನೆ. ಆವಳಿಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಸುಮ್ನೆಯಾಗುವಳು.

ಸಂಜೆಯಾಗುವಶ್ಟರಲ್ಲಿ ರಾಹುಲ್ ಅವನ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲದೆ ಒಬಂಟಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ವಿಜಯ್ ಬಳಿ ಹೋಗಿ “ನನಗೆ ಒಂದು ಗಾಳಿಪಟ ಬೇಕು” ಅಂತ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ವಿಜಯ್ ತನ್ನ ಅಣ್ಣನನ್ನು ಕೆಳೆದುಕೊಂಡ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ರಾಹುಲ್ನ ಮಾತನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಉಮಳನ್ನು ಕರೆದು ರಾಹುಲ್ನನ್ನು ಮಲಗಿಸಲು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಉಮಾ ಅವನನ್ನು ಮಲಗಿಸಿ, ದೀಪಗಳನ್ನು ಆರಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ.

ರಾಹುಲ್ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಲಾರದೆ, ಏಳುತ್ತಾನೆ. ರಾಹುಲ್ ಅವನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಶರ್ಟ್ನ್ನಿಂದ ದುಡ್ದನ್ನು ಕದಿಯುತ್ತಾನೆ. ಆ ದುಡ್ಡನ್ನು ಕೆಲ್ಸಮ್ಮನ ಮಗ ರಾಮನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು “ನಂಗೆ ಈಗ್ಲೆ ಒಂದ್ ಗಾಳಿಪಟ ಮತ್ತೆ ದಾರ ತೊಗೊಂಡು ಬಾ” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ರಾಮ ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ರಾಹುಲ್ಗಾಗಿ ಗಾಳಿಪಟ ಮತ್ತು ದಾರವನ್ನು ತರುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ರಾಹುಲ್ಗೆ “ಇದೆಲ್ಲಾ ಯಾಕ್ ತರ್ಸಿದ್ದು?” ಅಂತ ಕೇಳಿದಾಗ ರಾಹುಲ್ “ಕೆಲ್ಸ್ದಮ್ಮ ಹೇಳ್ತಿದ್ರು ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ದೇವ್ರು ಅವ್ರ ಬಳಿ ಇಟ್ಕೊಂಡಿದ್ದಾರಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಈ ಗಾಳಿಪಟನ ಹಾರ್ಸಿ ಅಪ್ಪ,ಅಮ್ಮನ ದೇವ್ರಿಗ್ ಗೊತ್ತಾಗ್ದೆ ಕೆಳ್ಗಿಸ್ಕೊತ್ತೀನಿ.” ಅಂತ ನಗುತ್ತಾನೆ. ರಾಮ ಯೋಚನೆಮಾಡಿ “ನಿನ್ನ ಈ ಇಡಿಯಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಆದ್ರೆ ಈ ಸಣ್ಣ ದಾರದಿಂದ ನಿಮ್ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಕೆಳಗೆ ಹೇಗ್ ಬರ್ತ್ತಾರೆ? ಮುಂಚೆ ಹೇಳಿದ್ರೆ ನಾನು ದಪ್ಪ ಹಗ್ಗಾನೆ ತರ್ತ್ತಿದ್ದೆ.” ಒಂದು ಹೇಳುವನು. ರಾಹುಲ್ “ಸರಿ. ಹಾಗೆ ಮಾಡು. ನಾನು ನಿಂಗ್ ದುಡ್ದ್ ಕೊಡ್ತೀನಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಮತ್ತೆ ವಿಜಯ್ ನ ಶರ್ಟ್ನಿಂದ ದುಡ್ಡನ್ನು ಕದಿಯುತ್ತಾನೆ.

ರಾಮು ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಹಗ್ಗವನ್ನು ತಂದು ರಾಹುಲಿನ ಜೊತೆ ಕೂತು ಗಾಳಿಪಟವನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಾರೆ. ರಾಹುಲ್ ಗಾಳಿಪಟದ ಮೇಲೆ ರಾಹುಲ್ನ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮಯೆಂದು ಬರೆಯುತ್ತಾನೆ. ರಾಮು “ಹೀಗ್ಯಾಕೆ ಬರೀತಿದ್ದ್ಯಾ?” ಎಂದು ಕೆಳಿದಾಗ ರಾಹುಲ್ “ಹೀಗ್ ಬರೀದೆ ಇದ್ರೆ ಬೇರೆಯಾರ್ದೊ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮ ಕೆಳಗ್ ಬರ್ತ್ತರೆ. ನಾನಿಲ್ಲಿ ನನ್ನ್ ಹೆಸ್ರು ಬರ್ದಿದ್ದೀನಲ್ಲಾ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮಾಗೆ ಗೊತ್ತಾಗತ್ತೆ, ಆಗ ಅವ್ರೆ ವಾಪಸ್ ಬರ್ತ್ತಾರೆ!” ಅಂತ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ರಾಮು “ಒಳ್ಳೆ ಐಡಿಯಾ. ಈಗಂತು ಪಟನ ಹಾರ್ಸಕಾಗಲ್ಲ. ನಾಳೆ ಹಾರ್ಸೋಣ. ಈಗ ಮಲ್ಕೊಳಣ.” ಎನ್ನುತಾನೆ. ಇಬ್ಬ್ರು ರೂಂನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಎದುರುಗಡೆ ವಿಜಯ್ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಅವನು “ರಾಮು ದುಡ್ಡೆಲ್ಲಿ?” ಅಂತ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ರಾಮು “ನಂಗೊತ್ತಿಲ್ಲ” ಎಂದಾಗ ವಿಜಯ್ ಕೋಪವನ್ನು ತಡಿಯ್ಲಾರ್ದೆ ರಾಮುವನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆಗ ರಾಮು ಅಳುತ್ತಾ “ನಾನಲ್ಲ ಕದ್ದಿದ್ದು. ರಾಹುಲ್ ಕದ್ದಿದ್ದು ದುಡ್ಡನ್ನ…ಈ ಗಾಳಿಪಟ ಕೊಂಡ್ಕೊಳೊದಕ್ಕೆ.” ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ವಿಜಯ್ ಆಗ ಗಾಳಿಪಟಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಹುಗ್ಗವನ್ನು ನೋಡಿ ಕೋಪದಿಂದ ರಾಹುಲ್ಗೆ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ “ರಾಹುಲ್  ಯಾಕೆ ಕದ್ದೆ?” ಆಗ ರಾಹುಲ್ ಅಳುತ್ತ “ಕೆಲ್ಸ್ದಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ಲು ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ದೇವ್ರು ಇಟ್ಕೊಂಡಿದ್ದಾರಂತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಆ ದೇವ್ರಿಗ್ ಗೊತ್ತಾಗ್ದೆ ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಕೆಳಗ್ ಕರ್ಕೊಂಡ್ ಬರೋದಕ್ಕೆ ಈ ಗಾಳಿಪಟನ ಹಾರ್ಸತಿದ್ದೆ. ಗಾಳಿಪಟ ಕೊಂಡ್ಕೊಬೇಕು ದುಡ್ಡು ಕೊಡಿ ಅಂದ್ರೆ ನೀವು ಕೊಡ್ಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಕದ್ದೆ” ಎನ್ನುವನು. ವಿಜಯ್ ರಾಹುಲನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿರುವ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಬೆರಗಾಗಿ ನಿಂತನು.

Burqa and other stuff

My family and I went to Dubai for a much needed vacation. After completing a hectic internship for about a month, this vacation helped me breathe and enjoy life again. But I think we all had totally forgotten the fact that it was summer and Dubai, being a desert, was extremely hot. It was scorching 41 degree celsius.

It was quite hard to survive in places where there was no air cooler. So my family spent most of the time inside a mall or other places that had air cooler. We managed to survive! I have no idea how people who live in Dubai manage to live in such a heat. How can they not get a heat stroke?

The people there are amazing! Although, we met only immigrants during most of the time of our stay, we did meet a few natives in the spice souk. They walked around proudly in their traditional clothing. We were quite amazed to see women wear burqa and abaya everywhere. Even the men were covered from top to bottom. Did they not feel the heat? Were they used to the heat? – Still a mystic question as I could never ask them these questions personally.

One of the driver’s at our hotel lobby actually described each and every part of the traditional wear to us. The black mesh veil, cloak-like dress, head wrap, etc and each of these things are addressed with different names. It is really funny how we in India, easily sum up the whole clothing and call it burqa. We really should try and get to know the names of each single piece of clothing.

At the Dubai mall, my mother and I got to click pictures wearing the traditional clothing. It was funny as we were posing in various weird ways to get a few photos right. However, I got to appreciate the beauty of the traditional clothing for a few minutes in the photoshoot and I am really happy about it.

ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಡೊಳ್ಳು

ನಾನು ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಓದುತಿದ್ದೆ. ನಮ್ಮ ಶಾಲೆ ಶುರುವಾಗಿ ೧೦ ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದವು . ಡಿಸೆಂಬರ್ 28 ಮತ್ತು 29 , 2012 ರಂದು ದಶಮಾನೋತ್ಸವದ ಸಮಾರಂಭವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ನವೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳಿಂದಲೇ ನೃತ್ಯ, ಹಾಡು, ಮಲ್ಲಕಂಭ, ನಾಟಕ ಮುಂತಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ತರಬೇತಿ ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೂ ಅವಕಾಶ ಸಿಗುವುದು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು.

ನಾನು ಭರತನಾಟ್ಯ ಕಲಿತಿದ್ದರಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ನೃತ್ಯ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಒಂದು ದಿನ ನನ್ನ ಶಿಕ್ಷಕಿಯಾದ ಗಾಯತ್ರಿ ಮೇಡಂ ‘ಹುಡುಗಿಯರಿಗಾಗಿ ಡೊಳ್ಳುಕುಣಿತವಿದೆ. ಇಷ್ಟವಿದ್ದವರು ಹೆಸರು ಕೊಡಿ’ ಎಂದು ನನ್ನ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು. ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರೆಲ್ಲರೂ ಅವರವರ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು. ನಾನು ಕೂಡ ಪ್ರಯತ್ನಿಸ ಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡು ನನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ಎತ್ತಿದಾಗ ಎಲ್ಲರೂ ನಕ್ಕರು. ‘ಚಂದನಾ, ಜೋರಾಗಿ  ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದರೆ ನೀನು ಅಳುತ್ತೀಯ. ಇನ್ನು ಡೊಳ್ಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅದನ್ನು ಬಾರಿಸುತ್ತಾ ಕುಣಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ’ ಎಂದು ಹೀಯಾಳಿಸಿದರು. ಆಗ ನಾನು ಎಷ್ಟು ಶಕ್ತಿವಂತೆ, ಧೈರ್ಯವಂತೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತೋರಿಸಲಾದರೂ ಡೊಳ್ಳುಕುಣಿತವನ್ನು ಸೇರಲೇ ಬೇಕು ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದೆ.

ಎಲ್ಲಾ ಹುಡುಗಿಯರುನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ನಮಗೆ ಡೊಳ್ಳುಕುಣಿತ ಹೇಳಿಕೊಡಲು ಶಿವಮೊಗ್ಗದಿಂದ ಬಂದ ಬೂದಿಯಪ್ಪ ಸರ್ ಮತ್ತು ಸುರೇಶ್ ಸರ್ ಡೊಳ್ಳನ್ನು ಬಾರಿಸಿ, ಹಾಗೆಯೇ ಬಾರಿಸಲು ನಮಗೆ ಹೇಳಿದರು. ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ನೆಹಿತೆಯಾದ ಶ್ರೇಯಾಳ ಜೊತೆ ಬಂದಿದ್ದೆ. ನಾವು ನೃತ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾರಣ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಡೊಳ್ಳನ್ನು ಬಾರಿಸಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿತ್ತು. ಬಂದಿದ್ದ ಒಟ್ಟು 60 ಹುಡುಗಿಯರು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ ನಂತರ ನಮ್ಮ ಸರದಿ ಬಂದಿತು. ಮೊದಲು ಶ್ರೇಯಾ, ನಂತರ ನಾನು ಬಾರಿಸಿದೆ. ನಾನು ಬಾರಿಸಿದಾಗ ಬೂದಿಯಪ್ಪ ಸರ್ ನನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳಿದರು.

ಮಾರನೇ ದಿನ ನಮಗೆ ಡೊಳ್ಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಕುಣಿಯಿರಿ ಎಂದು ಸರ್ ಹೇಳಿದರು. ಆ ಡೊಳ್ಳುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ನಾನು ಮೊದಲು ಹೆದರಿದೆ. ಇದನ್ನು ನನ್ನ ಸೊಂಟಕ್ಕೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಡು ಕುಣಿಯುವುದು ನನ್ನ ಕನಸಿನಲ್ಲೆ ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದೆ. ‘ನಿನ್ನಿಂದಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಡೊಳ್ಳು ಬಾರವಾಗಿರುತ್ತೆ’ ಎಂದು  ನನ್ನನ್ನು ಎಲ್ಲರು ಹೆದರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಡೊಳ್ಳು ನಿಜವಾಗಿಯು ಭಾರವಾಗಿರಲ್ಲ. ನಾನು ಮತ್ತು ಶ್ರೇಯಾ ಇದರಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಗುರುಗಳ ಹೊಗಳಿಕೆಗೆ ಕೂಡ ಪಾತ್ರರಾದೆವು. ನಮ್ಮ ಗುಂಪನ್ನು ನಾವಿಬ್ಬರೇ ಮುನ್ನಡೆಸಿದೆವು.

ಡೊಳ್ಳುಕುಣಿತಕ್ಕೆ ನಾವು ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ತಿಳಿದ ತಕ್ಷಣ ನಮ್ಮನ್ನು ನೃತ್ಯದಿಂದ ತೆಗೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ ಬಂದಿತು. ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಂಶುಪಾಲರು, ‘ಡೊಳ್ಳುಕುಣಿತ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಲು ಇಡೀ ದಿನವೇ ಬೇಕು. ಆಗ ನೀವು ನೃತ್ಯವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವುದಾದರು ಒಂದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ’ ಎಂದರು. ಆಗ ನಾನು ಮತ್ತು ಶ್ರೇಯಾ ಡೊಳ್ಳುಕುಣಿತವನ್ನು ಸೇರಲು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದೆವು. ನಮ್ಮ ಈ ತೀರ್ಮಾನ ಇಡೀ ಶಾಲೆಯನ್ನೇ ಅಚ್ಚರಿಗೊಳಿಸಿತು.

ಶಾಲೆಗೆ ಹೋದಾಗಿಂದ ಸಂಜೆಯವರೆಗೆ ಡೊಳ್ಳುಕುಣಿತವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದೆವು. ನಾವು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಮೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಎರಡು ವಾರ ಡೊಳ್ಳುಕುಣಿತವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸಮಾಡಿದೆವು. ಈ ಮಧ್ಯೆ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯವರಿಗೆ ಪ್ರಿಪರೇಟರಿ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನೂ ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬರದು, ಸಂಜೆ ಐದರವರೆಗೆ ಡೊಳ್ಳುಕುಣಿತವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ನಾನು ಡೊಳ್ಳುಕುಣಿತ ಮಾಡುತಿದ್ದದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಬೆರಗಾಗಿದ್ದರು. ನಾನೇ ಗುಂಪನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುವುದು ಎಂದು ತಿಳಿದಾಗ ಎಲ್ಲರು ಗಾಬರಿಯಾಗಿದ್ದರು. ನಾನು ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ಡೊಳ್ಳುಕುಣಿತ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಇಡೀ ಶಾಲೆ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಎಲ್ಲರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಪಾತ್ರಳಾದೆ. ಇಂತಹ ಖುಷಿ ನನಗೆ ಯಾವ ಕೆಲಸದಿಂದ ಕೂಡ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಡೋಳ್ಳುಕುಣಿತ ಮಾಡಿದಾಗಲಿಂದ ನಾನು ಖುಷಿಯಿಂದ ಬೀಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ತಿಂಡಿ ಕಳ್ಳ

“ಆಕಾಶ್! ತಿಂಡಿಗೆ ಏನ್ ಬೇಕು?” ಅಂತ ಅಪ್ಪಾ ಕಿರುಚಿದರು.

“ಏನಾದರೂ ರುಚಿಯಾಗಿರೋದನ್ನ ಮಾಡಿಕೊಡಿ ಅಪ್ಪಾ!” ಎಂದು ಕಿರುಚಿದ ಆಕಾಶ.

ಅಮ್ಮ ಊರಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಆಕಾಶನಿಗೆ ಅಮ್ಮಾ ಮಾಡಿದ ಅಡುಗೆ ಅಂದರೆ ತುಂಬಾ-ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಅವನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲೂ ಅವನ ತಿಂಡಿಯನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಎಲ್ಲಾ ಗೆಳೆಯರು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅಮ್ಮಾ ’ಅಜ್ಜಿಗೆ ಹುಷಾರಿಲ್ಲ. ಅವರು ಹುಷಾರಾಗುವ ತನಕ ಬರುವುದಿಲ್ಲ’ ಎಂದಿದ್ದರು. ಅಮ್ಮಾ ವಾಪಸ್ ಬರೋತನಕ ಅಡುಗೆಯನ್ನು ಅಪ್ಪಾ ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

****

ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ದಿನಾಗಲು ಊಟದ ಡಬ್ಬಿಯ ಕಳ್ಳತನ ವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕಳ್ಳ ಊಟ ತಿಂದು, ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಾಕ್ಲೇಟ್ ಇಡುತ್ತಿದ್ದ. ಇದು ಒಂದು ವಾರದಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ’ಕ್ಲಾಸ್  ಮಿನಿಸ್ಟರ್’ ಆಗಿದ್ದ ಆಕಾಶ್ ಈ ವಿಷಯದ ಬೇರೆ ವಿಭಾಗಗಳ  ಲೀಡರ್‌ಗಳೊಡನೆ ಚರ್ಚೆಮಾಡಿದ.

“ನೆನ್ನೆ ನಮ್ಮಮ್ಮಾ ಕಳಿಸಿದ ಆಲೂಗಡ್ಡೆ ಪರಾಥ ಮಾಯವಾಯ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಕಳ್ಳ ನನ್ನ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚಾಕ್ಲೇಟ್ ಮತ್ತೆ ನಗು ಮುಖದ ಗೊಂಬೆಯನ್ನಿಟ್ಟಿದ್ದ.” ಎಂದಳು ಕ್ಲಾಸ್ ಲೀಡರ್ ಇಳಾ.
“ನನ್ನದೂ ಅದೇ ಕಥೆ. ಮನೇಲಿ ತಿಂದ ಇಡ್ಲಿ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಪೆನ್ನಾಗಿತ್ತು.” ಎಂದ ಫುಡ್ ಮಿನಿಸ್ಟರ್ ಸ್ಕಂದ.
“ಏನೇಯಿರಲಿ. ಈ ಊಟ ಕದಿತಿರೋದು ಯಾಕೆ? ಊಟ ತಿಂದ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ಚಾಕ್ಲೇಟ್, ಪೆನ್ನು, ಗೊಂಬೆನ ಯಾಕೆ ಇಟ್ಟದ್ದು?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಆಕಾಶ್ ಸುರಿಸಿದ.
“ಈ ಕಳ್ಳನ ಅಪ್ಪಾ-ಅಮ್ಮಾ ತುಂಬಾ ಶ್ರೀಮಂತರು ಅನಿಸತ್ತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು ನಮಗೆ ಚಾಕ್ಲೇಟ್ ಕೊಡೊದು.” ಎಂದಳು ನಿಧಿ.
“ಹೌದು, ಶ್ರೀಮಂತರ ಮನೇಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ಅಡುಗೆ ಮಾಡೋರನ್ನ ಯಾಕಿಟ್‌ ಇರಲ್ಲ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಆಕಾಶ್.
“ನೀವೇನಾದರೂ ಚರ್ಚೆ ಮಾಡಿ. ನನಗೆ ನಮ್ಮಮ್ಮಾ ಕಳಿಸೋ ಊಟಾನೇ ಬೇಕು. ಈ ಕಳ್ಳನ್ನ ಬೇಗ ಹಿಡಿದ್ರೆ ಒಳ್ಳೇದು” ಎಂದ ತಿಂಡಿಪ್ರಿಯ ಮೋನಿಷ್.
“ಆಯ್ತು. ನಾನು ಒಂದು ಐಡಿಯಾ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದಳು ಇಳಾ.
“ಏನು!?” ಎಂದು ಎಲ್ಲಾರು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೇಳಿದರು.
“ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಒಬ್ಬರು ದಿನಾಗಲು ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕು. ಆಗ ಯಾರಿಗೂ ಊಟ ಕದಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ!” ಎಂದಳು.
“ನಿನ್ನ ಸಲಹೆ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡತ್ತೆ ಅಂತ ನೋಡಣ. ನಾಳೆ ನೀನೇ ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿರು”ಎಂದ ಸ್ಕಂದ.
“ಆಯ್ತು ನಾನು ತಯಾರಾಗಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದಳು ಇಳಾ.

****

ಮರುದಿನ ಕ್ಲಾಸಿನ ಮಕ್ಕಳು ಆಟದ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದರು. ಇಳಾ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲೆ ಇದ್ದಳು. ಅವಳು ಎಲ್ಲಾ ಊಟದ ಡಬ್ಬಿಗಳನ್ನು ಕೊನೆಯ ಬೆಂಚಿನಲಿಟ್ಟಳು. ಇಳಾ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ ಮೇಷ್ಟ್ರು, ಅವಳಿಗೆ ಮೂರನೇ ಮಹಡಿಗೆ ಹೋಗಿ ಐದನೆ ತರಗತಿಯ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಹೇಳಿ ಅವರ ಕೊಠಡಿಗೆ ಹೋದರು.  ಇಳಾ ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿ, ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಹೋಗಿದಳು. ಎಲ್ಲಾ ಡಬ್ಬಿಗಳು ಅವಳು ಇಟ್ಟ ಹಾಗೆಯೇ ಇತ್ತು.
ಊಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಳಾ ತಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಅವರವರ ಡಬ್ಬಿಗಳನ್ನು ಹಂಚಿದಳು. ಇಳಾ “ಒಂದು ಡಬ್ಬಿ ಕೂಡ ಮಾಯವಾಗಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಅಂಜಲಿ ಅಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದಳು. ಅಂಜಲಿ ತಂದಿದ್ದ ಚಪಾತಿ ಪಲ್ಯ ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವಳ ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಇತ್ತು.
ಅಂಜಲಿ ಇಳಾಳನ್ನು ತುಂಬಾ ಬೈಯುತ್ತಿದ್ದಳು. “ಊಟ ಕಾಯಲು ಕೂಡ ಆಗದ ಇಳಾ” ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು. ಇಳಾ ಬೇಸರಗೊಂಡು ತನ್ನ ಡಬ್ಬಿಯನ್ನು ತೆಗೆದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಚೀಟಿ ಇತ್ತು. ‘ನನ್ನ ಹಿಡಿಯೋಕಾಗಲ್ಲ ಇಳಾ!!’ ಎಂದು ಬರೆದಿತ್ತು.

ಸಂಜೆ ಎಲ್ಲಾ ಲೀಡರ್‌ಗಳು ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿಯಾದರು. “ವಿಷಯ ತುಂಬಾ ಗಂಭೀರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇದನ್ನು ಬೇಗ ಪರಿಹರಿಸಬೇಕು.” ಎಂದು ಚರ್ಚೆಯನ್ನು  ಆಕಾಶ್ ಆರಂಭಿಸಿದ.
“ಈ ಕಳ್ಳ ತುಂಬಾ ತುಂಬಾ ಬುದ್ಧಿ ಉಪಯೋಗಿಸ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನನ್ನ ಬೇಗ ಹಿಡಿಯೋದೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ” ಎಂದು ನಿಧಿ ಹೇಳಿದಳು.
“ನಾನು ಡಬ್ಬಿಗಳ ಕಾವಲಿದ್ದಾಗ ಐದೇ ನಿಮಿಷ ಮೇಷ್ಟ್ರ ಕೇಲಸ ಮಾಡಲು ಮೂರನೇ ಮಹಡಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೆ ಊಟ ಕದ್ದಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ನನ್ನ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದರೆ ಸಖತ್ತಾಗಿರತ್ತೆ” ಎಂದು ಕೋಪದಿಂದ ಇಳಾ ಹೇಳಿದಳು.
“ನಾಳೆಯಿಂದ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಇರುವುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಒಬ್ಬ ಹೊರಗೆ ಹೋದಾಗ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿರುತ್ತಾನೆ. ಒಪ್ಪಿಗೇನಾ?” ಎಂದ ಸ್ಕಂದ.
“ಆಗಲಿ” ಎಂದು ಆಕಾಶ್ ಹೇಳಿದ.

****

ನಿರ್ಧರಿಸಿದಂತೆ ಮೋನಿಷ್ ಮತ್ತು ಅಪರ್ಣರನ್ನು ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಲಾಯಿತು. ಇಬ್ಬರು ಡಬ್ಬಿಗಳನ್ನು  ಮತ್ತೆ-ಮತ್ತೆ ಎಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಪರ್ಣಳನ್ನು  ಡಾನ್ಸ್ ಮೇಷ್ಟ್ರು ಪ್ರಾಕ್ಟೀಸ್‌ಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು. ಮೋನಿಷ್ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದ. ಅವನಿಗೆ ಭಯವಾಗಿ ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಹೊರಗೆ ಮೊದಲನೇ ಮಹಡಿಗೆ ಹೋದ. ಅವನು ವಾಪಸ್ ಓಡಿ ಬಂದ. ಡಬ್ಬಿಗಳು ಇದ್ದ ಕಡೆಯೇ ಇತ್ತು. ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದ ಅವನ ಗೆಳೆಯರಿಗೆಲ್ಲಾ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವರವರ ಡಬ್ಬಿಗಳನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದ. “ನಾನು ಗೆದ್ದೆ” ಎಂದು ತನ್ನನ್ನೆ ಹೊಗಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ.
ಆದರೆ ಅವನದ್ದೇ ಊಟ ಮಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಅವನ ಡಬ್ಬಿಯೊಳಗೆ ಊಟದ ಬದಲು “ನೀನು ಸೋತೆ” ಎಂದು ಬರೆದಿದ್ದ ಚೀಟಿಯಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಲೀಡರ್‌ಗಳೆಲ್ಲರೂ ಸಂಜೆ ಭೇಟಿಯಾಗೋಣ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು.

****

ಅಪ್ಪಾ ತಯಾರಿಸಿದಡುಗೆ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಇಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನು ಸುಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅನ್ನ ಪಾಯಸದಂತಿತ್ತು. ಆಕಾಶ್ ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗಗಳಿಲ್ಲದೆ ಇದನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಎಷ್ಟು ದಿನ ಅವನು ಇಂಥ ಊಟ ತಿನ್ನೋದು?

ಅದಕ್ಕೆ ಅವನು ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿ ಕದಿಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದ. ‘ಕ್ಲಾಸ್ ಮಿನಿಸ್ಟರ್’ ಆಗಿದ್ದ ಆಕಾಶ್ ಯಾರಿಗೂ ಅನುಮಾನ ಬರದಂತೆ ನಟಿಸಿ “ಈ ಕಳ್ಳ ತುಂಬಾ ಬುದ್ಧಿವಂತ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಪಾಪ ಆಕಾಶ್, ಅಪ್ಪಾ ಮಾಡಿದ್ದ ತಿಂಡಿಯನ್ನು ತಿನ್ನಲಾರದೆ ಕಳ್ಳನಾಗಿದ್ದ!!!!

ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದಲೂ ತಿಂಡಿ ಕಳ್ಳ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಬೇಸರದಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೇ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿ ಕದಿಯುವುದು ತಟ್ಟನೆ ನಿಂತುಹೋಯಿತು. ಎಲ್ಲರೂ ಬೆರಗಾದರು. ಕೆಲವರು ಕಳ್ಳನಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಬಂದಿದೆ ಎಂದರು. ಆಕಾಶ್ ಮಾತ್ರ ಒಳಗೊಳಗೆ ನಗುತ್ತಾ “ಮನೆಗೆ ಅಮ್ಮ ಅಜ್ಜಿ ಇಬ್ಬರೂ ಬಂದರು. ಇನ್ನು ನಾನ್ಯಾಕೆ ಕದಿಯಲಿ?” ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ.

 

Besuge

Yesterday, my dad and I were driving together to some place. A drive isn’t a drive unless I get to handle the radio controle. I switch between channels constantly to listen to the best music. Never do I listen to an RJ talking. It is just too urghh! ಕರ್ಕಶ ವಾಗಿ ಮಾತಾಡೋ ರೇಡಿಯೋ ಜೋಕಿ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸ್ಕೊಳಕ್ಕೆ ಆಗಲ್ಲ.  We were listening to an old Kannada song called ‘besuge’ (ಬೆಸುಗೆ)

This song is supposed to be a crowd puller and helped the film become successful. My dad recollected his childhood memory that was kind of related to this song. He was a young school kid who participated in a quiz, and the question that quiz master asked was apparently – how many times the word ‘besuge’ repeats in this particular song. The right answer was 64. No one but my dad could answer this question. He laughed at how stupid he feels right now that he had actually kept a count of the number of time a word repeated in a song.

The song continued for about five minutes. My dad started explaining the etymology of the word ‘besuge’. Having known my father, this was quite expected. ‘Besuge’ is a word that was being used by those who solder iron. The heated liquid state of a metal is poured in between two other metals to make them sit together. So, in Kannada, this would become – ಬಿಸಿ ಹುಯ್ಗೆ – liquid matter that is being poured. By ಸಂಧಿ-ಸಮಾಸ (phonological process), the word ‘besuge’ (ಬೆಸುಗೆ) formed.

And, that my friends, is how my father explained to me an etymology of a word that I doubt I would ever use.

Barbie doll

My friend Mahima gifted me a Barbie doll a gift for my birthday and trust me no other gift could get me as excited as this one did! Being brought up as a middle class girl child, my parents made sure I got to enjoy my childhood to the fullest. But they wanted to break stereotypes. So they got me lots of video games, mechanic sets, architect sets, doctor sets. I had started reading big novels at a very young age.

Whenever my neighbors and I played together, they all got their Barbie dolls. They washed the doll, its clothes, stitched new ones, dressed them up and made the dolls sit in the dollhouse. It was so nice to see all the girls do this. Since I didn’t have a doll of my own, they never let me touch their dolls. I felt so sad and hurt whenever they refused to include me in the game.

Ajji suggested that I play with other kids on the road. But because I was very dominating and extremely naughty, none of the boys wanted to play with me. It is not my fault that I could play cricket and football better than them. They felt inferior because I could sprint faster than them I think.

So, to not feel lonely, I ended up sitting in my home and reading lots of books. I had a library of my own by the age of 10. My parents were quite happy about my reading habit and never stopped me from buying more books. Hence, I started spending more time in the public library and two other bookstores near my house. The librarians and uncles and aunties who came here had become my friends. I never confessed to anyone about how sad I felt and that my friends didn’t include me while playing.

IMG_2416.JPG

A few days before my 20th birthday, Mahima texted me and asked me what I wanted as a gift. I confessed to her that I longed for a Barbie doll and Barbie house. This was a request from the bottom of my heart. She gave me the gift two months later, and it was quite expensive. She might have saved up for over a month for this gift I’m guessing.

Now, I am planning to play with this doll like my neighbours used to in our childhood. Reliving those days is almost impossible, but why not cherish what I have right now? Even though I can’t literally dress the Barbie doll and do all those things my neighbours used to do with their dollhouse, I try playing with the doll by doing my little experiments with all the dress I design. The doll sits right above my bed in the book shelf amongst few of my books.